Veel werd anders door corona

De wereld lijkt even stil te staan. Geen bezoek in de verpleeg­huizen, dagvoorzieningen zijn gesloten, de wijkverpleging komt minder vaak en kantoormedewerkers werken thuis. Drie verhalen over hoe mensen dit hebben ervaren.

Bij Carintreggeland is het de afgelopen maanden alle hens aan dek. Chantal ­Hövels werkt, net als veel andere ­medewerkers, thuis. Even niet iedere dag naar het kantoor in Delden, maar thuiswerken in Noord Deurningen. “In het ­begin was dat even wennen, omdat mijn dochter Lies van een jaar oud ook thuis was. Ik heb haar niet naar het kinderdag­verblijf ­gebracht.”

Creatieve oplossingen

Chantal is creatief en vindt ­oplossingen. “Tijdens slaapjes van Lies werkte ik geconcen­treerd door, daarbuiten was het lastiger. De computer ging daarom vaker ’s avonds of op een vrije dag aan.” Vergaderingen met collega’s vinden al snel online plaats via MS Teams, een programma om mee te beeldbellen. Prima te doen, merkt ze. “Gelukkig hebben we allemaal telefoons en laptops. Dat maakt het een stuk makkelijker.” Dochter Lies gaat inmiddels weer naar de opvang. “Ik moet eerlijk toegeven dat ik het wel gezellig vond, samen thuis, maar het werkt een stuk rustiger nu.”

"Dat er zo’n goede oplossing is bedacht waardeer ik enorm"

Even wennen

Tot maart kreeg Karin Damhuis twee keer per dag wijkverpleging. Tijdens de crisis werd er een alternatief gevonden. “Jaren geleden brak ik door een val mijn ruggengraat op meerdere plekken.” Vorig jaar werd Karin geopereerd, een zware operatie waar ze nog altijd van herstelt. De revalidatie ging tijdens de crisis door en ze bouwde haar medicijn­­gebruik af. “De wijk­­­­ver­pleging kon niet meer iedere dag komen, maar ze wilden me wel graag in de gaten houden. Daarom zijn we gaan video­bellen.”

Zelfstandiger

Het videobellen bevalt Karin nog steeds goed. “Ik kan steeds meer zelf. Aankleden en douchen duurt wat langer, maar ik ben zelf­standiger geworden. Ik ben nog maar 54, dus dat is heel belangrijk voor mij.” Karin heeft gemerkt dat de wijkverpleging altijd klaar staat. “Als het niet goed gaat bel ik ze en dan zijn ze er zo.” Het team van Carintreggeland is volgens Karin geweldig; de stilte tijdens de coronacrisis was moeilijk. “Dat was niet alleen voor mij zo, maar ook voor de zorg­mede­werkers. Dat ze zo’n goede oplossing hebben bedacht waardeer ik heel erg.”

Opkrabbelen

Dat niet iedereen behoefte heeft aan moderne technologie, blijkt wel uit het verhaal van Rie Witten (86). Begin dit jaar was ze ontzettend moe en hoestte ze veel. Na een test kwam de uitslag waar ze al voor vreesde: corona. “Ik heb wekenlang alleen maar ‘plastic pakken’ gezien. Het was heel heftig.” Na vier weken krabbelde ze gelukkig weer op. “Ik had de tranen in mijn ogen toen het achter de rug was.”

Briefje

Geen bezoek ontvangen was zwaar. Gelukkig belde ze regelmatig met familie. “Gewoon met de huistelefoon hoor. Ik heb wel zo’n smartphone, maar ik begrijp er niet veel van.” Videobellen was voor de 86-jarige niet weggelegd. Zij houdt het liever bij de ‘ouderwetse’ middelen. Daarom schreef Rie na haar herstel een ontroerend briefje voor zorgmedewerkers van Carintreggeland Huis De Wellehof in Rijssen. “Ik wilde ze graag bedanken. De zorg was ook in deze periode heel goed. Regelmatig een praatje en veel warmte, ik had echt niets te klagen. Ze waren zo blij met het briefje dat ze het meteen hebben opgehangen op kantoor.”

Deel dit artikel