Samenspel in de zorg

Samenspel in de zorg

Door de coronacrisis konden honderden vrijwilligers niet naar hun werk en veel mantelzorgers niet naar hun geliefden. Ze werden gemist. Enorm.

Meer dan 2700 vrijwilligers zetten zich in voor Carintreggeland. Een waardevolle en betrokken groep. Vrijwilligers werden tijdens de coronacrisis enorm gemist, weet Geke Tempert. Zij coördineert de inzet van 435 vrijwilligers voor Carintreggeland Huis De Botterhof in Wierden en Het Reggedal in Enter én dagvoorzieningen de Eikenlaan en de Piet in Wierden.

Samenspel

“Het is een samenspel. Iedereen draagt op zijn eigen manier bij aan het welzijn van de cliënt”, zegt Geke. Vrijwilligers hebben vaak iets meer tijd voor de bewoners, tijdens de coronacrisis werd bijvoorbeeld dat simpele praatje heel erg gemist. “Gelukkig bleven vrijwilligers heel betrokken. Bloemetjes, kaartjes, zelfgemaakte taart, van alles werd bezorgd. Heel bijzonder. Zij zorgden op allerlei manieren nog steeds voor die glimlach bij de cliënten.”

Puzzelen

Inmiddels (situatie op 1 oktober 2020, red.) kan Geke weer doen wat ze het liefste doet, vrijwilligers op de juiste plek neerzetten. “Ik heb wekenlang berichten gekregen zoals ‘wanneer kunnen we weer?’. De meesten zijn weer gestart, anderen blijven thuis omdat ze tot de risicogroep behoren. Het is even puzzelen, want alles moet wel conform de richtlijnen.”

"Iedereen draagt op zijn eigen manier bij aan het welzijn van de cliënt"

Mantelzorgers

Niet alleen vrijwilligers zaten thuis, ook mantelzorgers konden tijdens de lockdown hun geliefden niet opzoeken. Onder hen Annemieke Timpers. Haar man Harry woont al ruim een jaar in De Botterhof in Wierden, nadat in 2014 de ziekte van Alzheimer bij hem werd vastgesteld. “Tien jaar geleden kreeg ik zelf een beroerte, Harry werd toen mijn mantelzorger. Maar in diezelfde periode deden zich steeds vaker vervelende situaties voor. Harry was gedesoriënteerd, vergat dingen en stond soms middenin de nacht op. Maar omdat hij nog zo jong was (nu 67 jaar, red.), dachten we niet gelijk aan Alzheimer.”

Tuinieren

Al snel was de situatie thuis niet meer veilig. Via dagbesteding op een zorgboerderij en later intern verblijf kwam Harry in 2019 in Carintreggeland Huis De Botterhof terecht. “Het is hartverscheurend om te moeten toegeven dat het thuis niet meer gaat, maar hij zit nu op zijn plek. Harry vond het altijd heerlijk om te tuinieren. Bij De Botterhof kan hij dat in de binnentuinen nog steeds doen. Er zijn zelfs mensen die denken dat hij de tuinman is.”

Emotioneel

De lockdown was voor hen beiden lastig. “Harry vond het heel moeilijk dat hij niet naar buiten kon. Hij miste de vrijheid die er normaal wel is.” Ook de onderlinge fijne momentjes vielen weg. Twee keer per week gingen ze weg op de duofiets. In plaats van die tripjes stond Annemieke ineens voor een hek om haar man te kunnen zien. “Dat heb ik onderschat, ik werd er heel emotioneel van. Vooral de knuffels mis ik heel erg, maar ik wil voorzichtig blijven.” Gelukkig konden er ook dingen wel. Annemieke en Harry ontdekten het beeldbellen. “Soms duurde dat maar drie minuten, maar we hadden elkaar toch weer even gezien.” Ook konden ze (onder bepaalde voorwaarden) met hun twee kinderen lunchen, om te vieren dat ze veertig jaar getrouwd waren. “Geen groot feest, maar er vielen wel stapels kaartjes op de mat. En die lunch was zo fijn, even samen in een vertrouwde omgeving.”

Uitstapjes

De fiets is inmiddels weer uit de stalling, er is plexiglas tussen de twee stoelen geplaatst. En ook vrijwilligers van de gerefor­meerde kerk uit Wierden komen voorzichtig weer langs. “Zij gingen ook altijd met Harry op de duofiets.” Juist die drie componenten; zorg, mantelzorg en vrijwilligers, zijn volgens Annemieke heel belangrijk. “Die uitstapjes doen Harry goed, maar ik heb tijdens de crisis ook gemerkt dat rust goed is. Hij sliep beter, omdat er minder prikkels waren. En ik heb nog meer bewondering gekregen voor de zorg. Ze hebben zo’n goede manier gevonden om met hem om te gaan. Heel respectvol, maar wel met humor. Het is heel mooi om te zien dat hij de kwajongen kan blijven die hij altijd was.”

"Het is hartverscheurend om te moeten toegeven dat het thuis niet meer gaat"

Vrijwilligers

bedankt

Ook in deze bizarre en onzekere tijden staan veel vrijwilligers klaar om bewoners in de huizen en bezoekers van de dagvoorzieningen fijne en waardevolle momenten te bezorgen. Beste vrijwilliger, wij zijn ontzettend blij met uw steun en liefdevolle toewijding. Bedankt.

Deel dit artikel